Παρασκευή 18 Μαΐου 2012

TED και ξερό ψωμί...

TED και ξερό ψωμί...:

Το φημισμένο TED (Technology, Entertainment, Design) όλοι λίγο - πολύ το έχουμε γνωρίσει. Το εγχείρημα ξεκίνησε το 1984 ως conference και εξελίχθηκε σε μία μεγάλη προσπάθεια διάδοσης της γνώσης και των ιδεών με άρμα τις παρουσιάσεις και ομιλίες φωτισμένων ανθρώπων του πνεύματος και της επιστήμης. Σήμερα φιλοξενεί πάνω από 1000 ομιλίες τις οποίες μπορεί ο καθένας να τις δει από το site του TED ελεύθερα και δωρεάν. Πρόσφατα δημιουργήθηκαν TED-events και στην Αθήνα.

Αρκετό καιρό τώρα στο TED φιλοξενούνται συζητήσεις (ΤΕD conversations) με τη μορφή φόρουμ που γίνονται με συμμετοχή ανθρώπων απ' όλο τον κόσμο έχοντας συνήθως ως έναυσμα κάποιες από τις παρουσιάσεις του TED. Στις συζητήσεις αυτές μπορεί να συμμετέχει ο καθένας αρκεί να κάνει ένα δωρεάν λογαριασμό στην ιστοσελίδα του TED και είναι χωρισμένες σε τρεις κατηγορίες:
α) Iδέα (συζητούνται φρέσκες ιδέες και τρόποι προώθησής τους),
β) Ερώτηση (συζητείται μία ειδική - συνήθως - ερώτηση για κάποιο θέμα και δίνονται κάποιες απαντήσεις) και
γ) Debate (όπου γίνεται η παρουσίαση ιδεών και απόψεων για διάφορα θέματα κοινωνικά, φιλοσοφικά, επιστημονικά κά).


Πρόσφατα το TED δημιούργησε μία σελίδα που είναι αφιερωμένη στην εκπαίδευση. Την ονομάζει TED-Ed και σκοπό έχει να συγκεντρώσει διάφορα εκπαιδευτικά video που αξίζει τον κόπο να χρησιμοποιηθούν από τους εκπαιδευτικούς όλου του κόσμου. Στην παραγωγή των video αυτών έχουν συνεργαστεί ανήσυχοι εκπαιδευτικοί και δημιουργηγικοί animators και έχουν παραγάγει εξαιρετικά έργα. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι σε κάθε τέτοιο video ο κάθε εκπαιδευτικός μπορεί να παρέμβει και να δημιουργήσει για τη δική του τάξη, τους δικούς του μαθητές ένα σύνολο εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων συνδεδεμένων με αυτό το βίντεο σε τρία επίπεδα:
i) Δημιουργία quiz (Quick quiz), ii) Σκέψου (Think) και iii) Βρες περισσότερα (Dig deeper)
Το αποτέλεσμα που παράγεται με τον τρόπο αυτό το TED το ονομάζει Μάθημα (Lesson) και ο εκπαιδευτικός μπορεί να το διαμοιραστεί με τους μαθητές του, με άλλους εκπαιδευτικούς ελεύθερα ή ακόμη και ιδιωτικά. Με άλλα λόγια για κάθε video του TED μπορούν να γραφούν από τους εκπαιδευτικούς άπειρα μαθήματα ένα για κάθε τάξη ή μαθητή ή ομάδα μαθητών απ' 'ολο τον κόσμο. Mόνο η φαντασία των εκπαιδευτικών μπορεί να περιορίσει τις δραστηριότητες που θα πλαισιώνουν το κάθε video. Τη διαδικασία δημιουργίας Μαθήματος (Lesson) το TED το ονομάζει "Flip the Lesson" θέλοντας να προωθήσει την ιδέα του "The Flipped classroom".  Την εντυπωσιακή όμως είδηση δεν την διαβάσατε ακόμη!!!


To TED για να υλοποιήσει αυτή την ιδέα συνεργάστηκε με το YouTube και το αποτέλεσμα αυτής της συνεργασίας είναι το άνοιγμα των Flipped Lessons σε όλα τα video του YouTube. Με άλλα λόγια οποιοδήποτε βίντεο του YouTube μπορεί πλέον να πλαισιωθεί με εκπαιδευτικές δραστηριότητες όπως τις περιέγραψα πιο πάνω. H πρόσβαση στα video του YouTube ώστε να μετεξελιχθούν σε Flipped Lessons γίνεται μόνο μέσα από το site του ΤED-Ed πατώντας το σημείο YouTube όπως φαίνεται στην επόμενη φωτογραφία.



Παρακολουθήστε το επόμενο video για έμπνευση και μπείτε στο TED-Ed για να δημιουργήσετε το δικό σας Flipped Lesson.


Κυριακή 18 Σεπτεμβρίου 2011

Οι «πλεονάζουσες» ζωές

Οι «πλεονάζουσες» ζωές

Tης Mαριας Kατσουνακη

Οπως και να τις ονομάσουμε, σαρωτικές αλλαγές, συρρικνώσεις στον δημόσιο τομέα, εργασιακή εφεδρεία, ανεργία, ο κίνδυνος είναι ένας: η ανθρωποφαγία. Οι εργασιακές μάχες μαίνονται σε διαδρόμους και γραφεία, τα κινητά και τα σταθερά τηλέφωνα καταγράφουν ιστορίες ανομολόγητες για χρόνια. Οι δραστικές περικοπές και αθρόες συνταξιοδοτήσεις αλλάζουν (και σε ορισμένες περιπτώσεις ερημώνουν) τμήματα και διευθύνσεις. Η αναδιάρθρωση δεν αφορά μόνο τις δημόσιες υπηρεσίες, κλονίζει ψυχισμούς, αναδιατάσσει ζωές.

Από πρόσφατη επίσκεψη σε μεγάλο οργανισμό που συνενώνεται: απρόθυμα χαμόγελα, βλέμματα που σκανάρουν τον κάθε επισκέπτη, καχυποψία και υποδόρια επιθετικότητα. Σε θέση μάχης - σε θέση παραίτησης. Το ίδιο είναι. Δεν πρόκειται για υγιή ανταγωνισμό ούτε για ανανέωση οριζόντων.

Η αναγκαστική αποεπένδυση από την εγκατεστημένη «μονιμότητα» (που θεσπίστηκε στο Σύνταγμα του 1911) δεν είναι μόνο μια αποφασιστική, αναγκαία αλλαγή. Τροφοδοτεί την κοινωνική πραγματικότητα και, κυρίως, την εργασιακή συνθήκη με νέα δεδομένα. Αγριεύουν και σκληραίνουν οι άνθρωποι, χάνουν τα όποια αποθέματα ανοχής. Ανασύρεται ένα οπλοστάσιο ανενεργό· κλεισμένο σε συρτάρια από δισταγμό ή αδιαφορία. Τώρα, όμως, το κίνητρο είναι ισχυρό: η διατήρηση της θέσης. Οι ηθικές αναστολές απενεργοποιούνται. Ο σεβασμός του εαυτού και του άλλου διατηρείται (αν διατηρείται) με μεγάλη προσπάθεια.

Ο μέχρι πριν από λίγο καιρό συνάδελφος, στέκει απέναντι· είναι αντίπαλος. Η διαδικασία εξουδετέρωσης δεν έχει κανόνες, δεν στηρίζεται σε αρχές. Η αξιολόγηση και η αξιοκρατία φαντάζει δύσκολη. Και επειδή είναι ένα σύστημα εκπαιδευμένο στην ανάδειξη των «κολλητών» και στην προώθηση «βυσμάτων», κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν. Οι μάχες δίνονται στο σκοτάδι, μεθοδεύονται και σχεδιάζονται παρασκηνιακά αλλά απροκάλυπτα. Οχι μισόλογα και κουτσομπολιά. Απευθείας βολές.

Φόβος, απαξίωση, ανεκπλήρωτα, το συναίσθημα μιας ζωής που «θυσιάστηκε» πίσω από ένα γραφείο. Το κοκτέιλ εκρηκτικό. Είναι όμως μόνο έτσι;

Η δουλειά στο Δημόσιο, η ψυχολογία που καλλιεργήθηκε και η σκέψη που αναπτύχθηκε, το «βόλεμα» ως γέφυρα με μια πραγματικότητα, η οποία όμως έχει αλλάξει δραματικά. Το όνειρο της εξασφάλισης μοιάζει πια με τον μεταμφιεσμένο λύκο της Κοκκινοσκουφίτσας.

Η επιθετικότητα βαφτίζεται υπεράσπιση δικαιωμάτων, η μονιμότητα ανέπτυξε ένα παρεξηγημένο ιδιοκτησιακό καθεστώς με τη θέση. Η ανατροπή των δεδομένων, εσπευσμένη και γι’ αυτό άδικη, κλονίζει θεμέλια και ό,τι αναδύεται από τα έγκατα είναι τοξικό.

Μέσα από τις σαρωτικές αλλαγές στο Δημόσιο αλλάζει και η ελληνική κοινωνία. Εδώ και έναν αιώνα χτίζεται αυτή η αμφίδρομη σχέση με στέρεα δομικά υλικά. Αλληλοτροφοδοτούμενη και αλληλένδετη. Πώς θα καταλυθεί από τη μια στιγμή στην άλλη;

Παράλληλα εδραιώθηκε και το χρήμα ως η κατεξοχήν, αναγνωρίσιμη, ταυτότητα. Οχι οι επιδόσεις στην εργασία, στην επιστήμη, στην τέχνη. Αλλά τα υλικά αγαθά, η καταναλωτική άνεση, το ελκυστικό εισόδημα. Οσο το χρήμα κυκλοφορούσε χωρίς μεγάλα προβλήματα, με μικρές δυσκολίες και αγκυλώσεις που ανακούφιζε πρόσκαιρα ο διαρκής δανεισμός, κάλυπτε την πρόσοψη μιας κοινωνίας βουλιμικής. Οι αξίες μετριούνταν σε τετραγωνικά, στην πόλη και στην εξοχή, σε διαρκείς αγορές, σε ανανεώσιμες πηγές πλουτισμού.

Τώρα, που οι επενδύσεις σε ακίνητα δεν ρευστοποιούνται και η ανεργία θερίζει, το χρήμα δεν κυκλοφορεί με την ίδια προπετή άνεση.

Δεν είναι μόνο η εργασιακή εφεδρεία και η επικείμενη ανεργία. Εκτός από τα μεγάλα και θεμελιώδη, ο νεοέλληνας έχει να αντιμετωπίσει και έναν στρεβλά μαθημένο εαυτό. Είναι περισσότερο απαράσκευος από τους ευρωπαίους εταίρους του στα σαρωτικά επερχόμενα. Το χρήμα, που λείπει όλο και περισσότερο, δεν ήταν μόνο μέσο επιβίωσης. Εκπλήρωνε επιθυμίες όλο και πιο απαιτητικές, όλο και πιο ακριβές. Εδινε υπόσταση στους έχοντες και κατέχοντες αλλά και σε όσους προσπαθούσαν, πάση θυσία, να τους μιμηθούν. Η προσαρμογή στα απλούστερα και η ευρηματικότητα με τα λιγότερα θεωρείται ήττα συντριπτική. Και κυρίως: απώλεια ταυτότητας.